De grote mensen speeltuin…

Een tijdje geleden ben ik gestart met het sporten in de vrije natuur en ik maak daarbij gebruik van alles wat ik tegenkom. Dit wordt met een modern woord ook wel Natural Training genoemd. Ik ben er mee in aanraking gekomen in een gesprek met een Duitse Bewegingswetenschapper tijdens een seminar en voelde direct dat het iets was wat ik wilde ervaren. Dus ik de volgende dag mijn loopschoentjes aan. Ook even proberen, denk ik dan.

De vesting uit en de uiterwaard van de rivier in. Eens kijken wat ik tegenkom. Eerst lekker door het zand rennen, daarna de krib op en daar stond een zeer uitdagend bord op een hoge paal voor de scheepvaart. “Zou ik dat nog kunnen?” Even proberen. En ja hoor, paalklimmen lukt nog, maar is best pittig! Dan maar even een rustigere belasting proberen. Balanceren is namelijk ook een perfecte training voor ons lichaam. En de stenen langs de krib daagden me al uit. Dat ging maar liefst drie hele stappen goed. De vierde was glad en dat betekende dus natte voeten! Maar… Wel lol om mezelf en om de gedachte wat de mensen die me bezig zagen zouden denken. Aangezien ik toch al nat was kwam de gedachte in me op om gelijk maar even in de rivier te springen. Maar het was april en de temperatuur was nog niet echt uitnodigend. Dus toch eerst nog maar wat verder gerend over de strandjes, nu op blote voeten want m’n schoenen hingen inmiddels in een boom te drogen. Eigenlijk wel erg lekker op blote voeten door het zand. En daar kwam ik de volgende trainingsmogelijkheid alweer tegen. Een grote basalt kei op het strand vroeg erom eerst zover mogelijk weggegooid te worden om daarna eens te kijken of ie ook hoog achterover kon. Dat ging steeds beter en na een keer of tien vond mijn ruggetje het echt wel voldoende.

Na weer een stukje rennen verscheen er een behoorlijke boom in mijn vizier. Dat was ook wel erg lang geleden zeg! “Kijken hoe hoog ik nog kan komen”. Optrekken en klauteren ging me nog vrij goed af, al was het met m’n witte shirt misschien wat minder handig. Maar wat een kick om zo een paar meter boven de grond in een boom te zitten en over de rivier te kijken. Nu maar weer eens op huis aan, want ik merk wel dat ik dit soort dingen niet gewend ben. Op de terugweg nog wat kikkersprongen en opdrukoefeningen in het zand en even mijn schoenen ophalen. Hier werd de verleiding toch te groot om nog even helemaal in de rivier te duiken, lekker voor de thermoregulatie! Daarna in volle sprint terug naar de vesting.

Ik kwam thuis met natte haren, een groen besmeurt shirt, zand nog op m’n benen, een schram op mijn arm en met m’n kletsnatte schoenen in m’n hand. Het gezicht van mijn vrouwen thuis zal ik dan ook niet snel vergeten. Wat ze uitbrachten ook niet. Dide stond alleen met een open mond te kijken. Nowi zei heel treffend: “Papa bah!” En m’n vrouw kwam, aangezien ik niet gezegd had wat ik ging doen, met de logische vraag: “Wat heb jij nou weer gesjouwd?!”

Mijn antwoord was eigenlijk vrij simpel: “Ik ben in de grote mensen speeltuin geweest”. Zo had ik het namelijk ervaren. Ik had plezier gehad en heerlijk bewogen. Ik voelde me als herboren! Zo moet het leven volgens mij bedoeld zijn en niet de meeste tijd achter de pc, in de auto en op de bank. Vanuit orthomoleculair oogpunt gezien heeft dit soort trainingen ook nog eens vele gezondheids-bevorderende aspecten. De zuurstof die bij vrijwel alle processen in het lichaam gebruikt wordt, is ruim voor handen in de buitenlucht. Er is een kans op schade van de huid en dit zorgt ervoor dat het immuunsysteem goed aan de buitenkant van het lichaam actief is. En dat het niet zoals bij vele auto-immuunziekten de eigen lichaamscellen gaat aanvallen. Daarnaast gebruik je allerlei spiergroepen op diverse manieren en je voelt je één met de natuur. Wat zowel fysiek als mentaal erg positief is!

Tot volgende keer, ik ben nog even buiten spelen…

Dinant van Drunen

Posted in Blog by Dinant van Drunen